May mga mensahe na hindi kailanman makakarating sa taong para sa kanila. Hindi dahil walang internet o signal, kundi dahil pinili silang hindi ipadala. Nakasave lang sila sa notes, naka-type sa chat box, o kaya naman paulit-ulit na binubura bago pa tuluyang ma-send.

Sa unang tingin, parang simpleng bagay lang. Isang message lang naman. Pero sa likod ng bawat unsent message, may emosyon na hindi mailabas nang direkta. May takot na baka hindi na pareho ang mangyari pagkatapos. May kaba na baka wala nang bumalik kapag sinabi mo na ang totoo.

Ito ang realidad ng maraming Filipino confessions.

Hindi naman tayo kulang sa salita. Sa totoo lang, napakarami nating gustong sabihin. Pero pagdating sa tamang tao, doon tayo nagiging tahimik. Parang mas madali pang magkwento sa estranghero kaysa sa taong pinakamahalaga.

Kapag iniisip mo kung bakit, kadalasan umiikot lang sa isang bagay—takot sa resulta.

Kasi kapag nagsalita ka, hindi mo na makokontrol ang mangyayari. Hindi mo alam kung sasagot ba siya, kung maiintindihan ka ba, o kung tuluyan ka nang iiwasan. Kaya mas pinipili ng marami na itago na lang. Mas safe ang hindi pagsabi kaysa magsisi sa huli.

Pero ang hindi pagsabi, may kapalit din.

Habang tumatagal, yung mga salitang hindi nailabas, nagiging bigat. Hindi siya nawawala. Nandoon lang siya, tahimik pero ramdam. Hanggang sa dumating sa point na kahit wala ka nang balak sabihin, nararamdaman mo pa rin.

Dito pumapasok ang kahalagahan ng paglalabas ng nararamdaman, kahit hindi direkta sa taong involved. Minsan, sapat na na ma-type mo siya. Na mabasa mo. Na aminin mo sa sarili mo na totoo yun.

Hindi man makarating sa kanya, kahit papaano, nakarating na sa’yo.