May mga bagay na kaya mong sabihin sa isip mo, pero hindi mo kayang i-post sa sarili mong account. Hindi dahil hindi siya valid, kundi dahil alam mong may makakakita. May magtatanong. May magju-judge. At minsan, ayaw mo lang dumaan sa ganun.

Kaya madalas, pinipili mo na lang manahimik.

Pero hindi ibig sabihin na nawawala yung thought. Nandun pa rin siya. Naiipon. Paulit-ulit sa utak mo. Hanggang sa dumating ka sa point na kailangan mo na siyang ilabas kahit saan.

Doon pumapasok yung AFK Confessions.

Hindi mo kailangan i-contextualize yung kwento mo. Hindi mo kailangan magbigay ng buong background. Pwede mong sabihin yung nararamdaman mo exactly how it is. Walang explanation, walang justification.

At nakakagulat, kahit ganun ka-simple, may mga taong makakaintindi.

May mga taong makakarelate.

Minsan, yun lang yung kailangan mo — yung malaman na may ibang tao na nakaka-gets, kahit hindi ka nila kilala.

Sa usual na social media, connection comes from knowing someone. Pero sa anonymous platforms, connection comes from understanding someone. At minsan, mas mabigat yun.