ang lungkot
May mga taong darating sa buhay mo na hindi naman nananadya, pero babaguhin nila yung paraan ng paghinga mo. Siya yung gano’n para sakin. Hindi ko maalala kung kailan eksaktong nagsimula. Wala namang dramatic moment. Walang ulan. Walang biglang music sa background na parang pelikula. Nagsimula lang siya sa mga ordinaryong araw na unti-unting naging importante dahil kasama ko siya. Sa una, akala ko naaaliw lang ako. Magaan kasi siyang kasama. Yung tipong kahit tahimik lang kayo sa iisang kwarto, parang hindi nakakailang yung katahimikan. Kapag magkatabi kami habang may ginagawa, pakiramdam ko humihina yung ingay ng mundo. Para bang lahat ng bagay kaya kong tiisin basta nandun siya. Hindi ko agad inamin sa sarili ko kung ano talaga yung nararamdaman ko. Kasi alam ko namang hindi ako yung klaseng taong pipiliin niya. Kaya ginawa ko nalang yung kaya kong gawin: manatili. Naging tahanan ako ng mga pagod niya. Kapag may problema siya, ako yung unang tatawagan. Kapag hindi siya okay, alam ko agad kahit hindi siya magsalita. Natutunan ko yung mga maliliit na bagay tungkol sa kanya. Yung paraan ng pagtitig niya kapag malalim iniisip niya. Yung ugali niyang magkunwaring okay kahit halata namang hindi. Yung mga simpleng bagay na walang ibig sabihin sa ibang tao pero para sakin, parang sekreto na ako lang yung may alam. At doon ako unti-unting natalo. Kasi habang mas lalo ko siyang nakikilala, mas lalo kong naiintindihan na hindi ako yung hinahanap niyang pahinga. Minsan may mga pagmamahal talagang hindi naman humihingi ng kapalit. Hindi dahil martyr ka. Hindi dahil mahina ka. Kundi dahil masaya ka nang makita silang buo kahit hindi ikaw yung dahilan. Pero hindi ibig sabihin nun hindi masakit. May mga gabing uuwi akong wasak kahit buong araw akong tumatawa sa harap niya. May mga pagkakataong gusto kong sabihin lahat pero pinipili kong lunukin nalang kasi ayokong mawala siya. Ang hirap pala magmahal nang tahimik. Walang away. Walang sigaw. Pero unti-unti kang kinakain mula loob. Hanggang sa dumating yung panahon na naramdaman kong hindi na ako kasya sa buhay niya. Hindi naman niya ako itinaboy. Mas masakit nga yata yung hindi eh. Yung unti-unti nalang kayong hindi nagkakausap. Hindi na kayo magkasingdalas magkita. Yung dating ikaw yung unang hinahanap, tapos biglang kaya na pala niyang mabuhay nang wala ka. At kailangan mo nalang tanggapin yun kahit hindi ka handa. May mga tao talagang dadaan lang para turuan ka kung gaano kalalim magmahal, hindi para mahalin ka pabalik. Matagal ko ring kinwestyon yung sarili ko noon. Iniisip ko kung kulang ba ako. Kung may mali ba sakin. Pero habang tumatagal, naiintindihan ko ring hindi naman lahat ng pagmamahal kailangang mapunta sayo para maging totoo. Minsan sapat nang naging totoo siya habang nandun. Ngayon, wala na kami sa buhay ng isa’t isa. Paminsan-minsan nalang siyang sumasagi sa isip ko. Madalas sa maliliit na bagay. Sa amoy ng kape tuwing madaling araw. Sa mga kantang dati naming pinapakinggan. Sa tahimik na gabi kapag hindi ako makatulog. At sa totoo lang, may parte sakin na mamahalin pa rin siya habambuhay. Hindi yung klaseng pagmamahal na naghihintay. Hindi rin yung umaasang babalik pa siya. Kundi yung uri ng pagmamahal na marunong nang ngumiti kahit alam nitong hindi siya pinili. Siguro yun talaga yung pinaka-purong anyo ng pagmamahal. Yung kahit nasaktan ka, hindi mo kayang magsisi na minahal mo sila.