CRUSH
Hindi ko alam kung kailan nagsimula yung crush ko sa kanya. Hindi naman siya yung tipong pumasok tapos biglang slow motion lahat. Wala ring dramatic na moment. Naging seatmate ko lang siya sa 3rd row, malapit sa bintana, dahil sa bagong seating arrangement. Unang araw, awkward pa. Nagkatinginan lang kami saglit tapos pareho kaming umiwas. “Hi,” sabi niya, parang nahihiya rin. “Hi,” sagot ko, sabay ayos ng notebook kahit wala naman akong inaayos. Tahimik lang kami buong klase. Pero napansin ko, minsan sumusulyap siya. Hindi ko lang sure kung nag-iimagine lang ako. Kinabukasan, siya na yung naunang magsalita. “May ballpen ka? Nawawala yung sakin.” Inabot ko agad kahit dalawa na lang natira sa akin. Hindi ko na binalik yung tanong kung kailan niya ibabalik. Bahala na. “Salamat,” sabi niya, tapos ngumiti. Doon ko napansin. Ang dali niyang ngumiti. Hindi pilit. Hindi awkward. Yung tipo na mapapangiti ka rin kahit wala naman talagang dahilan. After nun, parang naging mas natural na yung usapan namin. Simpleng tanong lang. “Anong subject next?” “May assignment ba?” “Anong oras uwi mo?” Hanggang sa hindi ko na namamalayan, hinahanap ko na siya pag wala siya. May isang beses, late ako pumasok. Akala ko occupied na yung seat ko, pero pagdating ko, wala pa ring nakaupo sa tabi niya. “Uy, akala ko hindi ka na papasok,” sabi niya. “Traffic,” sagot ko, kahit hindi naman ganun kalala. “Hinintay kita,” sabi niya, casual lang, parang wala lang. Pero ako, napaisip. Hinintay? Simula nun, lagi na kaming sabay kumain ng recess. Hindi naman yung planado. Nagkakataon lang na pareho kaming walang kasama, tapos magiging “sabay na lang tayo.” Minsan nagkwekwentuhan lang kami tungkol sa teachers. Minsan nag-aasaran. Minsan tahimik lang, pero hindi awkward. Yung tipo ng tahimik na okay lang. May isang araw na sobrang init, tapos sira pa yung electric fan sa classroom. Pareho kaming pawis na pawis. “Grabe, ang init,” reklamo ko. “Wait,” sabi niya, tapos kinuha niya yung notebook niya at pinaypayan ako. “Uy, wag na,” sabi ko, natatawa. “Arte mo,” sagot niya, pero tuloy pa rin siya. Hindi ko alam kung dahil sa hangin o dahil sa kanya, pero biglang gumaan yung pakiramdam ko. Simple lang yun. Pero ewan ko. Parang ang special. Hanggang sa napansin ko na, hindi na lang ako yung nagbibigay ng effort. Siya rin. Kapag wala akong baon, mag-aabot siya. Kapag may hindi ako gets sa lesson, siya yung unang tutulong. Kapag tahimik ako, tatanungin niya kung okay lang ba ako. Hindi siya grand gestures. Pero consistent. Isang hapon, uwian na. Nasa gate na kami, naghihintay ng masasakyan. “San ka banda?” tanong niya. Sinabi ko yung area ko. “Same way pala tayo,” sabi niya. Simula nun, sabay na kami umuwi paminsan-minsan. Hindi araw-araw, pero enough para maging routine. Hanggang sa isang araw, bigla siyang naging tahimik. Hindi siya tulad ng dati. Hindi na siya masyadong nagjo-joke. Hindi na rin siya masyadong nakikipagkwentuhan. “Okay ka lang?” tanong ko. “Yeah,” sagot niya, pero hindi convincing. Hindi ko na pinilit. Pero ramdam ko na may nagbago. Kinabukasan, may nakita akong girl na kausap niya sa labas ng classroom. Close sila. Halata. Doon ko na-realize. Ay, ganun pala. Hindi ko naman siya inaangkin. Wala naman kaming usapan. Pero ewan. Medyo masakit pala. That day, hindi kami nag-usap masyado. Tahimik lang. Uwian na, nag-empake ako agad. “Uwi ka na?” tanong niya. “Yeah,” sagot ko, hindi tumitingin. “Hintayin kita,” sabi niya. Napahinto ako. “May kasama ka na,” sabi ko, sabay turo sa labas. Tumingin siya doon, tapos bumalik yung tingin sa akin. “Classmate ko lang yun,” sabi niya. “Hindi mo naman ako tinatanong.” Hindi ko alam kung anong isasagot. Tahimik lang ako. Tapos bigla siyang ngumiti. “Sabay na tayo,” sabi niya. Hindi ko na napigilan yung ngiti ko. “Okay.” Habang naglalakad kami palabas ng school, pareho kaming tahimik. Pero hindi na awkward. At sa totoo lang, hindi ko pa rin alam kung ano kami. Crush ko pa rin siya. At hanggang ngayon, sapat na muna yun.