HINIMATAY AKO DAHIL SA NAKITA KO SA GY SHIFT
Sampung taon na ang lumipas pero hanggang ngayon malinaw pa rin sa akin ang gabing iyon. Hindi dahil gusto kong alalahanin kundi dahil may mga bagay na ayaw talagang magpawala. GY shift ako noon. Sanay na ako sa tahimik na mundo ng madaling araw kung saan karamihan sa mga tao ay tulog habang kami ay gising at nagtatrabaho. Iba iba ang schedule ng bawat team kaya may mga gabing puno ang production floor at may mga gabing halos walang laman. Isa iyon sa mga gabing kakaunti lang ang tao. Kung tama ang bilang ko, labinlima kaming naka duty. Tatlong team dapat pero sa oras na iyon iisang team pa lang ang papasok. Yung iba nasa lunch pa at yung iba naka break. Normal lang iyon kaya wala akong iniisip na kakaiba. Nag lunch ako nang mas maaga. Pagbalik ko mga dalawampung minuto pa bago ang time in namin. Bandang alas dos y medya ng madaling araw. Plano ko lang kunin ang tumbler ko sa cubicle para makapagtimpla ng kape sa pantry bago magsimula ang shift. Pagpasok ko sa production floor sinalubong ako ng maliwanag na ilaw at kakaibang katahimikan. Bukas lahat ng ilaw kaya malinaw ang buong lugar pero parang may kulang. Walang ingay ng keyboard. Walang usapan. Wala ring galaw mula sa ibang tao. Tanging tunog lang ng sarili kong hakbang ang naririnig ko habang naglalakad papunta sa cubicle ko na nasa bandang dulo. Kinuha ko ang tumbler ko at agad na tumalikod para lumabas. Gusto ko na ring makalabas sa sobrang tahimik na lugar na iyon kahit wala naman talagang dahilan para kabahan. Habang naglalakad ako pabalik sa glass door may napansin ako sa kabilang dulo ng production floor. May tao. Hindi ko siya napansin nung una. Parang bigla na lang siyang nandun. Isang babae na nakatayo sa medyo madilim na bahagi ng floor. Hindi naman ganap na madilim dahil may ilaw pa rin mula sa ibang bahagi kaya kita ko ang hugis niya. Mukhang may ginagawa siya. Parang naglilinis. Inisip ko na lang na maintenance staff kaya hindi ko na sana papansinin. Nagpatuloy ako sa paglalakad. Hanggang sa marinig ko iyon. Isang mahina na hagikgik. Napahinto ako. Hindi iyon yung karaniwang tawa. Walang saya. Walang dahilan. Parang basta na lang lumabas. Napataas ang kilay ko at napaisip kung ano ang ginagawa niya. Dahan dahan akong lumingon pabalik sa kanya. Paglingon ko nakatingin na siya sa akin. Hindi ko alam kung kailan siya huminto sa ginagawa niya. Hindi ko rin alam kung kailan siya lumingon. Pero sa sandaling tumingin ako sa kanya nakatitig na siya diretso sa akin na parang matagal na niya akong pinapanood. Yung ngiti niya ang unang tumama sa akin. Masyadong malaki. Masyadong pilit. Parang hindi kayang gawin ng normal na mukha ng tao. Sumunod kong napansin ang mga mata niya. Malaki. Bukas na bukas. Walang kurap. Parang hindi napapagod. Payat ang katawan niya na halos buto at balat at may kakaiba sa tindig niya na hindi ko maipaliwanag. Hindi siya gumagalaw. Hindi siya nagsasalita. Nakatingin lang siya sa akin na parang may hinihintay. Sinubukan kong gumalaw. Hindi ko magawa. Parang may pumigil sa buong katawan ko. Gising ako at alam kong gising ako pero wala akong kontrol. Gusto kong tumakbo. Gusto kong sumigaw. Pero walang nangyari. Ang kaya ko lang gawin ay tumitig pabalik sa kanya. Habang tumatagal parang mas lumalapit siya kahit hindi naman siya gumagalaw. Parang yung pagitan namin ang unti unting lumiit. At pagkatapos noon wala na akong maalala. Parang biglang naputol ang lahat. Paggising ko nun ko nasa clinic na ako. Maliwanag ang ilaw at may amoy ng alcohol. May dalawang kasama ko na nakatingin sa akin at halatang nag aalala. “Ayos ka lang?” tanong nila. Hindi agad ako nakasagot. Mabigat ang ulo ko at parang may kulang sa alaala ko. “Anong nangyari?” tanong ko. Nagkatinginan sila bago sumagot. “Nakita ka ng guard,” sabi ng isa. “Nagro rounds siya tapos nakita ka niyang nakabulagta sa tapat ng glass door.” “Ang putla mo daw kaya dinala ka dito,” dagdag nung isa. Doon unti unting bumalik ang alaala. Yung babae. Yung ngiti. Yung mata. Bigla akong napaupo. “May tao sa loob,” sabi ko. “May babae doon sa dulo.” Tahimik sila. Walang sumagot agad. “May nakita ako,” ulit ko. Nag iba ang tingin nila sa akin. “Wala nang tao doon sa oras na iyon,” sabi ng isa. “Walang maintenance na naka duty ng ganung oras,” dagdag pa niya. “Sigurado ako,” sagot ko kahit ramdam kong nanginginig ang boses ko. Hindi ko alam kung gusto ko pang paniwalaan ang sarili ko pero malinaw sa akin ang nakita ko. Tahimik ulit sila sandali. Tapos yung isa parang nagdadalawang isip bago magsalita. “May kwento kasi dati,” sabi niya. “Matagal na.” Hindi ako kumibo. “May maintenance staff daw na babae na naka assign sa production area.” Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy. “Binangungot daw siya habang nagpapahinga.” “Diyan mismo sa dulo ng floor.” Parang may malamig na gumapang sa likod ko. “Hindi na siya nagising.” Tahimik ang clinic pagkatapos noon. Walang nagsalita. Pero sa isip ko paulit ulit bumabalik ang isang bagay. Yung hagikgik. Mahina. Malapit. Parang hindi talaga nawala. Hanggang ngayon hindi ko pa rin nakakalimutan ang pakiramdam na iyon. Hindi yung itsura niya ang pinakanatatakot sa akin. Kundi yung pakiramdam na matagal na niya akong pinapanood bago pa ako lumingon. Simula noon hindi na ako pumapasok sa production floor nang mag isa lalo na kapag madaling araw. Kasi may mga oras sa gabi na hindi lang ikaw ang gising. At minsan sila pa ang unang nakakakita sa iyo.