INIWAN AKO SA ALTAR
Hindi ko akalain na darating ako sa puntong ito. Pitong taon kaming magkasama. Pitong taon kong inisip na siya na ang kasama ko habang buhay. Dumaan kami sa lahat ng klase ng hirap. May mga panahong halos hindi na kami nagkakaintindihan, may mga gabing umiiyak ako dahil sa pagod at duda, pero pinili ko pa rin siya. Pinili ko pa rin kami. Kaya noong araw ng kasal namin, buo ang loob ko. Nakatayo ako sa altar, suot ang damit na matagal kong pinangarap. Nandoon ang pamilya ko, mga kaibigan namin, lahat nakangiti at naghihintay. Ramdam ko yung kaba pero mas nangingibabaw yung saya. Akala ko iyon na yung simula ng bagong buhay namin. Habang tumatagal, napansin ko na parang may mali. Hindi pa rin siya dumarating. Sa una, inisip ko baka na-traffic lang o may konting delay. Sinubukan kong kumalma. Pero habang lumilipas ang oras, unti-unting napalitan ng takot ang saya ko. Tahimik ang paligid pero ramdam ko ang mga tingin ng tao sa akin. Hanggang sa may lumapit at nagsabi ng hindi ko inaasahan. Hindi na raw siya darating. Parang biglang tumigil ang mundo ko. Hindi ako agad naka-react. Hindi ako umiyak. Nakatayo lang ako doon, parang hindi ko maintindihan kung anong nangyayari. Yung mga ngiti ng tao sa paligid ko unti-unting nawala, napalitan ng awa at gulat. Doon ko lang naramdaman yung bigat ng lahat. Pitong taon. Ganun lang ba kadaling iwanan yun. Lahat ng plano namin, lahat ng pangarap na binuo namin nang magkasama, biglang nawala sa isang iglap. Masakit isipin na umabot pa kami sa ganitong punto bago niya napagtanto na hindi pala niya kayang panindigan. Pakiramdam ko napahiya ako, hindi lang sa harap ng ibang tao kundi sa sarili ko. Tinatanong ko ang sarili ko kung saan ako nagkulang, kung bakit hindi ako naging sapat. Pero habang paulit-ulit kong iniisip, napapagod na rin ako sa paghahanap ng sagot. Siguro ang totoo, hindi lahat ng mahal mo ay kayang manatili. Kahit gaano katagal, kahit gaano ka kasigurado, may mga taong darating lang para turuan ka, hindi para manatili hanggang dulo. Masakit pa rin hanggang ngayon. Hindi madaling tanggapin na iniwan ako sa mismong araw na dapat pinakamasaya. Pero unti-unti kong naiintindihan na baka ito na rin ang paraan para iligtas ako sa mas malaking sakit. Kung hindi niya kayang tumayo sa harap ko at piliin ako sa araw na iyon, mas lalo niyang hindi kayang gawin yun sa mga susunod pang taon. Hindi ko pa alam kung kailan ako magiging okay ulit. Pero alam ko na darating din ako doon. At sa susunod na magmahal ako, sana hindi na ako yung iiwan. Sana ako naman yung pipiliin nang buo, walang pagdududa, at walang pag-atras.