Mahal Kita, Kahit Hindi Tayo Pwede
Tahimik ang café nang pumasok si Lia, parang sakto lang sa gulo ng iniisip niya. Umupo siya sa sulok, yung spot na dati nilang dalawa. Ilang minuto pa, dumating si Marco. Same pa rin ang itsura niya, pero mas mabigat ang dala sa mga mata. “Sorry, late,” sabi niya habang umuupo. “Okay lang,” mahinang sagot ni Lia. “Sanay naman na ako maghintay.” Napatahimik si Marco. Alam niyang may ibig sabihin yun, at hindi na niya kayang iwasan. “Lia…” nagsimula siya, pero hindi niya tinuloy. Si Lia ang unang nagsalita ulit. “Kumusta siya?” Napayuko si Marco. “Okay siya. Okay kami.” Ngumiti si Lia, pero hindi umabot sa mata. “Good. Dapat lang.” Saglit silang natahimik. Sa pagitan ng katahimikan, ramdam yung lahat ng hindi nila sinabi sa isa’t isa sa loob ng mahabang panahon. “Bakit mo ako pinapunta dito?” tanong ni Marco. Huminga nang malalim si Lia. “Gusto ko lang makita kung kaya ko na ba.” “Kaya mo na ba?” maingat niyang tanong. Tumingin si Lia sa kanya, diretso. “Hindi pa rin.” Napapikit si Marco, parang tinamaan. “Lia, alam mo naman… hindi ganun kadali. May buhay na akong binuo.” “Alam ko,” mabilis niyang sagot. “Hindi naman ako humihingi ng kahit ano. Hindi kita inaagaw.” “Pero mahal pa rin kita,” dagdag niya, mas mahina na. Hindi agad nakaimik si Marco. “Hindi fair,” bulong niya. “Hindi talaga,” sagot ni Lia. “Pero hindi ko naman pinili ‘to. Ikaw yung pinili ko… kahit hindi mo ako pinili.” Napahawak si Marco sa noo niya. “Sana mas maaga mo sinabi.” Umiling si Lia. “Sinabi ko. Hindi mo lang narinig.” Tumawa siya nang mahina, pero halatang pigil ang sakit. “Alam mo yung nakakatawa? Kahit anong gawin ko, ikaw pa rin. Kahit anong pilit kong iwas, bumabalik ako sa’yo.” “Lia…” mahina niyang tawag, puno ng guilt. “Relax,” sabi niya agad. “Hindi ako nandito para guluhin ka. Gusto ko lang maging honest kahit isang beses.” Tumayo siya, inayos yung bag niya. “Okay na ako. At least alam ko na… hindi pa pala nawawala.” “Anong gagawin mo ngayon?” tanong ni Marco. Ngumiti si Lia, this time mas totoo kahit may lungkot. “Same pa rin. I’ll keep living. Pero yung part na para sa’yo… nandun lang.” “Hindi ka ba mapapagod?” mahina niyang tanong. Tumingin siya sa kanya, diretso ulit. “Hindi ko alam. Pero siguro ganito talaga ako magmahal.” Naglakad siya papalayo, iniwan si Marco na nakaupo lang, tahimik, at puno ng tanong na wala nang sagot. At sa bawat hakbang ni Lia palabas, dala niya pa rin yung pagmamahal na hindi niya kailanman naibigay nang buo. Hindi dahil ayaw niya, kundi dahil hindi kailanman naging kanya ang taong para doon. Tahimik lang, pero buo. Parang kantang paulit-ulit niyang pinipili, kahit alam niyang hindi siya yung dulo.