May Pumigil Sa Dasal Ko
Hindi ko naman inexpect na may kakaiba akong mararanasan that day. Pumunta lang ako sa sementeryo para bumisita sa puntod ng relative namin. Wala namang okasyon, gusto ko lang mag-stay saglit, magdasal, tapos umuwi na. Tahimik yung paligid, konti lang tao, tapos yung hangin parang steady lang. Normal na hapon, nothing unusual. Umupo ako sa harap ng puntod, nag-sign of the cross, tapos nagsimula na ako magdasal. Okay pa nung una. Tuloy-tuloy yung “Ama Namin,” walang problema. Hindi ko na kailangan isipin, kusa lang lumalabas. Pagdating ko sa “Aba Ginoong Maria,” doon nag-iba. Bigla akong na-blank. As in wala. Hindi ko maalala yung kasunod. Huminto ako sandali, nag-isip, tapos medyo natawa pa ako kasi ang basic lang nun. Kabisado ko yun since bata pa. So inulit ko ulit from the start, thinking baka nagkamali lang ako ng flow. Pero pagdating ulit sa same part, ganun na naman. Blank. Parang may pumutol sa isip ko. Hindi ko maituloy kahit anong pilit ko. Doon na ako medyo na-conscious kasi hindi na siya normal na “nakalimutan mo lang.” Sinubukan ko ulit, mas focused na, pero habang pinipilit ko, parang may gumugulo sa utak ko. Hindi siya boses, wala akong naririnig, pero parang may humaharang sa train of thought ko. Hindi ako makapag-focus kahit tahimik naman yung paligid. Doon na ako kinabahan. Napatingin ako sa paligid, pero wala namang kakaiba. Walang tao na malapit, walang gumagalaw, walang tunog na distracting. Pero yung pakiramdam ko, parang hindi na ako komportable. Yung tipo na parang may kasama ka kahit wala ka namang nakikita. Hindi ko na pinilit yung memorized prayers. Sa halip, nagdasal na lang ako in my own words. Yung hindi kabisado, yung parang kinakausap mo lang si God. Doon, surprisingly, okay naman. Tuloy-tuloy ako, walang putol, walang blank. Pero hindi na ako nagtagal. Tinapos ko yung dasal ko, nag-sign of the cross ulit, tapos tumayo na ako. Hindi ako tumakbo, pero ramdam ko na gusto ko nang umalis. Yung katawan ko parang automatic na nag-decide na tama na. Habang naglalakad ako palabas ng sementeryo, doon ko na ulit binalikan sa isip ko yung nangyari. Sinubukan kong i-rationalize. Baka pagod lang ako. Baka distracted lang talaga. Pero hanggang ngayon, may part sa akin na hindi convinced. Kasi yung dasal na kabisado ko buong buhay ko, yung kahit tulog ka kaya mong sabihin… bigla kong hindi maalala. At nangyari pa siya sa lugar na dapat mas focused ka. Yun yung part na hindi ko ma-explain.