Puppy Love Na Nagsimula Sa Kulitan At Asaran
Magkababata kami pero hindi kami sweet. As in lagi kaming nag-aaway. Siya yung tipo na laging nang-aasar, ako naman yung madaling mainis. Araw-araw may pikunan, may iyakan, tapos maya-maya okay na ulit. Parang normal na lang sa amin yun. Hindi ko naman siya nakikita as anything special noon. Basta kapitbahay ko lang siya na hindi ko maiwasan kasi lagi kaming magkasama. Hanggang sa dumating yung phase na bigla na lang siyang naging tahimik. Hindi na siya ganun kaingay, hindi na rin siya masyadong nang-aasar. Ako naman, parang may kulang pero hindi ko ma-explain kung ano. Minsan nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin, tapos iiwas agad pag napansin ko. May times din na bigla niya akong tutulungan sa mga bagay na dati pinagtatawanan lang niya. Doon ako nagsimulang malito. Parang iba na siya, o baka ako yung nagbabago. Hanggang sa isang hapon, naglalakad kami pauwi. Tahimik lang, walang asaran, walang kulit. Bigla siyang nagsalita, sabi niya lilipat na raw sila ng bahay. Parang biglang bumigat yung hangin. Hindi ako nakaimik. Ang dami kong gustong sabihin pero wala akong masabi. Tumawa lang siya, parang walang big deal. Sabi niya, “Buti na lang, hindi na kita aasarin.” Ngumiti ako pero ang sakit pala nun pakinggan. Noong umalis na sila, saka ko lang na-realize. Siya pala yung nakasanayan ko. Siya pala yung dahilan kung bakit masaya yung ordinaryong araw ko. Yung ingay na kinaiinisan ko, yun pala yung hinahanap-hanap ko. Hindi ko man nasabi noon, pero siguro yun na yung first love ko. Hindi yung sweet o perfect, kundi yung magulo, maingay, at totoo. Yung tipong hindi mo namalayan na mahalaga na pala hanggang sa nawala. At hanggang ngayon, pag may nang-aasar sa akin, napapangiti na lang ako. Kasi naaalala ko siya. Yung batang laging nanggugulo sa buhay ko, na hindi ko na ulit nakita.