Sinabihan nya ako na huwag titingin dapat pala nakinig ako
Hindi ko na maalala lahat ng detalye kasi matagal na rin nangyari, pero ito yung klaseng experience na kahit anong gawin mo, hindi mo talaga makakalimutan. Yung tipong kahit ikwento mo lang casually sa kaibigan mo, mapapahinto ka sandali kasi babalik yung pakiramdam. Hindi ako taga dun sa lugar na yon. Napunta lang ako doon after ng bagyo, dahil sa trabaho. Alam mo naman yung vibe ng lugar noon, parang kahit may mga tao na ulit at may konting ilaw, may natitira pa ring bigat sa hangin. Hindi siya yung normal na probinsya na tahimik. Iba. Parang may kulang at may naiwan. So ayun, ginabi kami. As in late na talaga. Wala nang masasakyan pabalik. Yung mga ilaw sa paligid, iilan na lang. Sarado na halos lahat ng establishments. Tahimik na yung kalsada, yung tipong mapapaisip ka kung bakit ka pa nasa labas ng ganung oras. May nagsabi na may habal-habal pa daw na pwede naming sakyan, kaya sumugal na lang kami. Wala naman kaming choice. Sumakay kami at sinabi kung saan kami pupunta. Yung driver, hindi siya madaldal. Hindi siya nag small talk. Tumango lang siya tapos umandar agad. Medyo ramdam ko na may something sa kanya kasi ang tahimik niya in a way na hindi comfortable. Habang umaandar kami, napapatingin ako sa paligid. May mga part ng kalsada na madilim pa rin. May mga bahay na nakatayo pero parang walang tao. Hindi ko ma-explain pero parang may weight yung paligid. Hindi siya yung normal na gabi. Sa una, wala namang kakaiba. Tahimik lang yung biyahe. Hanggang sa may napansin ako sa gilid ng mata ko. May mga tao na naglalakad sa kalsada. Isa lang muna, tapos naging dalawa, tapos lima. Hanggang sa napansin ko na dumadami sila. Hindi sila nag-uusap. Hindi sila nagmamadali. Pare-pareho yung lakad nila. Diretso lang, parang may sinusundan. Ang weird lang kasi kahit dumadaan kami sa tabi nila, wala kahit isa ang tumitingin sa amin. Parang hindi nila kami nakikita. Medyo na-curious ako kaya sinabi ko sa driver na ang daming tao. Hindi siya sumagot agad. Parang mas lalo lang siyang tumahimik. Tapos bigla niyang hinigpitan yung hawak niya sa manibela. Doon na ako kinabahan nang konti. After a few seconds, saka siya nagsalita. Mahina lang yung boses niya pero klaro. Sinabi niya na huwag akong titingin sa kanila. Hindi niya in-explain kung bakit. Basta sinabi niya lang yun na parang may urgency. Tinanong ko kung bakit pero hindi na siya sumagot. Sa halip, binagalan niya yung takbo at may inabot siya sa akin. Rosaryo. Sinabi niya na hawakan ko lang at huwag kong bibitawan. Hindi ko na kinuwestyon. Hinawakan ko na lang agad kasi at that point, ramdam ko na may mali. Habang tumatagal yung biyahe, mas dumadami yung mga tao sa paligid namin. Hindi na lang sila nasa gilid ng kalsada. Parang mas lumalapit na sila. Kahit hindi sila tumitingin sa amin, may pakiramdam na parang aware sila na nandun kami. Hindi ko napigilan sumulyap ulit. At doon ko napansin yung itsura nila. Mapuputla yung mga mukha nila. Yung mga damit nila parang basa o maputik. Yung iba parang may mga sugat pero hindi fresh. Wala ring expression yung mukha nila. Parang hindi sila aware sa paligid nila. Naglalakad lang sila na parang may pupuntahan. Bigla akong kinabahan nang sobra. Tinanong ko yung driver kung ano sila. Doon lang siya sumagot ulit. Hindi daw sila tao. Mga naiwan daw yun. Hindi ko na tinanong kung saan naiwan kasi parang alam ko na yung ibig niyang sabihin. Habang iniisip ko yun, may narinig akong katok sa likod namin. Mahina lang pero malinaw. Parang may kumakatok sa motor. Napatigil ako sa paghinga. Sinabi ko sa driver pero bago pa ako matapos, sinabi na niya agad na huwag akong lilingon at huwag kong papansinin. Hindi lang isang beses nangyari yung katok. Paulit ulit. Parang mas lumalapit. Hanggang sa may narinig akong boses. Mahina, parang bulong lang, pero malinaw sa tenga ko. May nagsabi ng pasabay. Doon na talaga ako natakot. Gusto kong tumingin pero hindi ko ginawa. Mas hinigpitan ko lang yung hawak ko sa rosaryo. Hindi ko alam kung gaano katagal yun pero eventually tumahimik din. Nawala yung katok at yung boses. Unti unti rin nawala yung mga tao sa kalsada. Parang wala lang nangyari. Parang wala silang dumaan. Hindi na nagsalita yung driver hanggang makarating kami sa babaan. Pagbaba ko, tinanong ko siya kung ano yung nangyari. Tumingin lang siya sa akin saglit at sinabi na hindi pa daw sila nakakaalis. Hindi pa daw nila alam. Hindi ko na siya tinanong pa. Umalis na rin siya agad. Lumipas ang ilang linggo at bumiyahe ulit ako, this time naka-bus naman. Gabi ulit kasi gusto ko makatulog habang bumibiyahe. Mga bandang alas dos ng madaling araw, nagising ako kahit hindi ko alam kung bakit. Parang may gumising lang sa akin. Tumingin ako sa bintana. At nakita ko ulit sila. Mas marami. Naglalakad sa kalsada. Pare-pareho. Mapuputla. Basa. Walang expression. Parang sila pa rin. Biglang gumalaw yung katabi ko at hinila niya yung kurtina ng bintana. Hindi ko siya kilala pero halatang takot siya. Sinabi niya na takpan ko at huwag tumingin. Paulit ulit niyang sinasabi na tuloy tuloy lang sila at hindi nila alam. Pagkatapos noon, pumikit siya at nagdasal. Mahina lang pero tuloy tuloy. Hindi na ako sumilip ulit. Hindi ko na kailangan. Kasi simula nung gabing iyon, may isang bagay na ako na ang nakakaalam. Hindi lahat ng nakikita mong naglalakad sa gabi ay buhay pa.