Yung Babaeng Lagi Kong Nakakasabay sa UV
Hindi ko alam kung ano ang pangalan niya. Hindi ko alam saan siya bumababa, kung saan siya nagtatrabaho, o kahit anong paborito niyang kanta. Pero sa loob ng halos walong buwan, naging parte siya ng umaga ko. Una ko siyang napansin sa UV Express papuntang Ayala. Pareho kaming sumasakay sa parehong terminal halos araw-araw. Tahimik lang siya lagi. Naka-earphones, hawak yung tote bag niyang luma na parang lagi nang gamit, tapos nakatingin lang sa bintana habang gumagalaw yung sasakyan sa EDSA traffic. Hindi naman siya yung tipong sobrang ganda na mapapalingon lahat. Pero ewan ko ba. May mga tao talagang hindi mo maipaliwanag bakit tumatatak agad sayo. Minsan nagkakasabay kami sa pinakadulong upuan. Minsan magkatapat. Minsan halos dikit balikat namin kapag puno yung UV. At sa bawat umaga na nakikita ko siya, parang gumagaan kahit papano yung pakiramdam kong pumasok sa trabaho. Dumating pa sa point na inaadjust ko oras ko para makasabay siya. Kapag hindi ko siya nakikita sa terminal, parang kulang araw ko. Ang OA pakinggan pero totoo. Nakakatawa nga kasi ni “hi” wala kaming napag-usapan ever. Pero kabisado ko na yung routine niya. Yung pag-aayos niya ng buhok bago bumaba. Yung pagtingin niya sa phone kapag traffic. Yung maliit na noo wrinkle niya kapag antok siya. Minsan iniisip ko kung napapansin niya rin ba ako. Hanggang isang araw, umulan nang malakas. Baha. Traffic. Halos walang masakyan. Punuan lahat. Pareho kaming stranded sa terminal habang palakas nang palakas yung ulan. Tapos for the first time, siya unang nagsalita. “Ang hirap umuwi pag ganito no?” Sobrang simpleng sentence. Pero pakiramdam ko noon parang may sumabog sa dibdib ko. Doon nagsimula yung maliit naming usapan. Hanggang sa naging madalas na. Hanggang sa sabay na kami bumibili ng kape minsan bago bumiyahe. Hanggang sa naging comfortable na yung katahimikan namin. At doon ko narealize na minsan, mas delikado pala yung slow burn. Kasi hindi mo namamalayang attached ka na. Pero syempre, hindi lahat ng magandang connection may tamang timing. One morning, hindi siya sumakay. Akala ko late lang. Hanggang naging isang linggo. Hanggang naging isang buwan. At doon ko lang tinanggap na baka hindi ko na talaga siya makikita ulit. No closure. No goodbye. Bigla nalang siyang nawala sa routine ko gaya ng bigla rin niyang pagdating. Pero hanggang ngayon, everytime sasakay ako ng UV sa umaga, may maliit na parte sakin na umaasang baka makita ko ulit siya. Naka-earphones. Hawak yung lumang tote bag niya. Tahimik lang sa gilid ng bintana habang umaandar yung mundo. At siguro ganun talaga minsan ang ibang tao sa buhay natin. Hindi dumadating para manatili. Kundi para gawing mas bearable yung ordinaryong araw mo kahit sandali lang.